ըըըըըըըըըըըը
---Սրբացումը Աստծո գործն է` հիմնված Տեր Հիսուս Քրիստոսի մահվան և հարության վրա, որը հայտնված է Ավետարանով: Եւ այս սրբացումով Քրիստոսին դարձի եկած մարդը դրվում է սուրբ դիրքի մեջ` Աստծուն պատկանելու համար, և այդ դիրքի հիման վրա նա դրվում է սուրբ վիճակի մեջ աճելու ճանապարհին` մեղքից ազատ կյանք ապրելու համար:
		ՆԱԽՈՐԴԸըը	ըըՀԱՋՈՐԴԸ

<Այս թեման կուսումնասիրենք երեք բաժիններով.

1. Ի՞ՆՉ Է ՆՇԱՆԱԿՈւՄ ՍՐԲԱՑՈւՄ

2. ՍՐԲԱՑՄԱՆ ՀԵՂԻՆԱԿԸ

3. ԻՆՉՊԵ՞Ս Է ԿԱՏԱՐՎՈւՄ ՍՐԲԱՑՈւՄԸ

ՙՍուրբ՚ կամ ՙսրբացում՚ բառի գործածությունը դիրքի իմաստով նշանակում է որևէ բան զատել, առանձնացնել` Աստծուն պատկանելու համար: Օրինակ` առարկա, կենդանիներ, անձինք, օրեր, գումար, քաղաք: Ծն.2:3; Ղվտ.27:28-33;
<<Սրբացումը դիրքային իմաստով Նոր Կտակարանում էլ պահպանվում է: 1Պետ.2:9;
Քրիստոսին հավատացողների սրբացումը, դիրքի իմաստով, ավարտված և կատարյալ գործ է` ընթացք չէ. հավատացողը կատարյալ է դիրքի իմաստով: Եբ.10:10,14; Այս պատճառով էլ հավատացյալները կոչվում են սուրբեր:
<<Դիրքի իմաստով սրբացումը այն հիմքն է, առանց որի հնարավոր չէ հավատացողը սուրբ վիճակի մեջ աճի:

Սրբացման հեղինակը Աստված է` Սուրբ Եռամիասնությունը.
• Աստված Հայրը. Հովհ.17:17; Հռ.1:7; 9:23-26;
• Աստված Որդին. Հովհ.17:19; 1Կոր.1:2;
• Աստված Սուրբ Հոգին. 1Պետ.1:2,22;
<<Աստված այս գործը չի տվել հրեշտակի կամ ուրիշ մեկի, որովհետև միայն ինքն է սրբողը: Ղվտ.20:8; Մրկ.2:7; 1Թսղ.5:23,24;

Այս բաժինը կներկայացվի երկու ենթաբաժիններով.

Ա. ՍՐԲԱՑՄԱՆ ՀԻՄՆԱԿԱՆ ԵՎ ՎԵՐՋՆԱԿԱՆ ՄԻՋՈՑԸ

Բ. ՄԱՐԴՈւ ԿՈՂՄԻՑ ԱՅԴ ՍՐԲԱՑՈւՄԸ ԸՆԴՈւՆԵԼՈւ ՄԻՋՈՑԸ

Սրբացումը Աստծո գործն է` հիմնված Տեր Հիսուս Քրիստոսի խաչի մահվան և հարության վրա, որով հավատացյալը սրբվում է իր մեղքերից և ազատվում մեղքի իշխանությունից` կարողանալով ապրել սուրբ կյանք: Այո´, միջոցը մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի անձով կատարված գործն է` Ավետարանով հայտնված, որի հիման վրա այժմ էլ Սուրբ Հոգին իրագործում է այդ սրբացումը: Հովհ.17:17; Գործք.26:18; Կող.1:12,13; Եւ ամեն ազգերի համար սրբացման միայն մեկ ճանապարհ կա, ոչ թե տարբեր ազգերի համար տարբեր ճանապարհներ, որովհետև Աստված մեկ է, և միջնորդը` մեկ: 1Տիմ.2:5;
<<Եթե Տերը սուրբ դիրքում չկանգներ, ապա մարդու սրբացումը անհնար կլիներ: Նա իր անձը առանձնացրեց Աստծո համար` սուրբ վիճակի մեջ մնալով, և դարձավ միակ Սուրբ Զոհը: Հարությունից հետո զատվեց` սուրբ դիրքի մեջ կանգնեց և մեզ համար սրբանալու լայն հնարավորություն և մեծ կարողություն պատրաստեց: Հովհ.17:19; 1Կոր.1:30; Եբ.7:26,28; 10:12,14;

Մարդու կողմից սրբացումը ընդունելու միջոցը հավատն է. ոչ թե այն հավատը, որի մեջ լոկ հավանություն կա, այլ այն, որի մեջ ընդունելություն և ընտրություն կա: Գործք.15:9; 26:18;
<<Երբ մարդը հավատում է` ընդունում և ընտրում է Տեր Հիսուս Քրիստոսին, Աստված նրան դնում է կատարյալ սուրբ դիրքի մեջ և, միևնույն ժամանակ, հավատացողին դնում է սուրբ վիճակի մեջ գնալու ճանապարհին (սուրբ դիրքի հիման վրա), ու տալիս է կարողություն, որպեսզի նա սուրբ վիճակի մեջ աճելով գնա դեպի կատարելություն: Եփ.2:6; Կող.3:3; Եւ եթե հավատացյալը ամեն հարցում չընտրի Աստծո կամքը` չհնազանդվի Ավետարանին և սուրբ վիճակի մեջ չաճի, նա կկորցնի իր ստացած սուրբ դիրքը և կհայտնվի Աստծո բարկության և դատաստանի տակ: Հովհ.3:36; 2Թսղ.1:8; Եբ.10:26,27;
<<Սուրբ վիճակի մեջ աճելու համար էլ մարդու սրտում հավատը միշտ առկա պիտի լինի. նա պետք է հավատա, որ Տերը իր խաչով իրեն ազատել է ամեն անիրավությունից, հետևաբար` նա կարող է ապրել նոր կյանքով: 2Տիմ.4:18;
Եւ ամեն վիճակի մեջ մարդը պետք է Տիրոջ կամքը ընտրելով հնազանդվի ճշմարտությանը: Հռ.12:1,2; 2Կոր.6:17,18; Գաղ.5:24; Կող.1:22,23; 1Պետ.1:22;